Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը արձագանքել է Իսրայելի կառավարության կողմից Հայոց ցեղասպանության ճանաչմանը։ «Մենք լիովին մերժում ենք մեր երկրի հասցեին հնչեցված զրպարտությունը մի հանցավոր ցանցի կողմից, որի ձեռքերին է Գազայի 75 հազար անմեղ բնակիչների՝ հիմնականում երեխաների ու կանանց արյունը»,- ասել է Էրդողանը։               
 

Ես իմ ցավը ճանաչեցի ուրիշի էկրանին

Ես իմ ցավը ճանաչեցի ուրիշի էկրանին
03.07.2026 | 11:24

Վենեսուելա, 2026։

Էկրանին։

Ու հանկարծ հասկացա։

Նույն փոշին։

Նույն ձեռքերը՝ փլատակների մեջ։

Նույն զանգը, որ չի հասնում։

Միայն թե քաղաքի անունը ուրիշ է։

1988-ին Սպիտակն էր,

Գյումրին,

Վանաձորը

Հիմա՝ Վենեսուելա։

Ես հիշում եմ ոչ թե ամբողջ պատկերը, այլ կտրվածքներ։

Հեռուստացույցի էկրանը, որտեղ լուրերը չեն ավարտվում։ Ու հետո՝ լռություն տանը։ Այնպիսի լռություն, որտեղ նույնիսկ ժամացույցի ձայնն է ավելորդ։

Մարդիկ՝ որոնք փնտրում են մարդկանց։

Ձեռքը, որ փորում է փլատակները ոչ թե ուժով, այլ անհավանական հույսով։

Ոչ թե որովհետև հավատում է։ Այլ որովհետև այլ ելք չունի։

Եվ մի պատկեր էլ՝ համառ․ ինչ-որ մեկի ձայնը, որ փորձում էր զանգել ու չէր կարողանում հասնել ոչ մեկին։

Հեռախոս, որ դառնում է անիմաստ առարկա, երբ աշխարհը կտրուկ փոխում է իր ձևը։

Վենեսուելան ու Սպիտակը իրար նման չեն։ Բայց նրանց միջև կա մի անտեսանելի կամուրջ՝ փլվող պատերի և չփլվող սպասման միջև։

Սպիտակի լռության մեջ ես դեռ հիշում եմ այդ «չհասած» զանգերի զգացումը՝ ինչպես օդում կախված մի բան, որ երբեք չի ավարտվում։ Պարզապես մնում է։

Գուցե հենց այդ պատճառով է, որ ամեն անգամ, երբ աշխարհում ինչ-որ տեղ երկիրը շարժվում է, ինչ-որ ուրիշ տեղ հիշողությունը շարժվում է նրա հետ։

Տարիներն անցնում են։

Երկրները տարբեր են։

Բայց մարդկային ցավը նույն լեզուն ունի։

Ցավն անցագիր չի հարցնում:

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Դիտվել է՝ 90

Մեկնաբանություններ